HHW 3 - Aartswoud 4

Op 21/12 speelden we een thuiswedstrijd tegen Aartswoud 4. Dat het niet gemakkelijk zou worden, stond bij voorbaat vast. Tussen beide teams was er een gemiddeld ratingverschil van bijna 100 punten in het nadeel van ons. We moesten dus aan de bak! Bij mijn partij ging het lang gelijk op, maar toen ik een pion achter kwam kreeg ik het steeds moeilijker en moest ik me met alle krachten verdedigen. Dat ging lang goed, uiteindelijk moest ik me echter gewonnen geven en ik streek als eerste van ons team de vlag.

Omdat ik verloren had, had ik alle tijd om alle andere partijen te volgen en dat deed ik bij de partij van Ronald met heel veel plezier. Ronald schaakte tegen een mooie, donkergetinte dame met fraaie donkere ogen. Met een goed gevoel volgde ik de partij van Ronald, die een prima stelling had en inmiddels een paard voor gekomen was. Zo, dacht ik, dat wordt een overwinning en dat is dan een mooie compensatie voor mijn verliespartij. Er werden op het bord van Ronald over en weer nog wat aanvalszetjes gedaan totdat Ronald, voor mij volkomen verrassend, onverwachts en zonder overleg een remiseaanbod deed, dat uiteraard zonder enig nadenken onmiddellijk geaccepteerd werd. Ik stond perplex. Remise aanbieden, terwijl je een vol stuk voor staat en er feitelijk niets gevaarlijks aan de hand is. Wat was daar aan de hand? Natuurlijk vroeg ik om opheldering. Ronald was helemaal vertwijfeld. Ik zag het niet meer zitten, zei hij. Ik wist niet hoe het verder moest, ik was bang mat achter de paaltjes te gaan, ik had zo'n raar gevoel, een soort schaakblindheid, ik kon niet helder meer denken, ik snap het niet, ...

Ik snap het wel! Hier was duidelijk het "twee reebruine ogen die keken de jager aan syndroom" aan de orde. Het in Nederland wereldberoemde vrouwelijke zangduo De Selvera’s maakte in de zestiger jaren van de vorige eeuw in ons land furore met hun nummer "twee reebruine ogen", waarin een jager een lief Bambi hertje voor zijn loop krijgt, maar door de prachtige reebruine ogen die hem vertwijfeld aankeken de moed kwijt raakte om de trekker over te halen. Dat was bij de partij van Ronald kennelijk ook het geval. Het "twee reebruine ogen die keken de jager aan syndroom" had bij Ronald zijn werk gedaan. Hij kon, net als de jager, de moed niet meer opbrengen om de trekker over te halen en de buit binnen te halen. De vertwijfeling van de jager was ook op Ronald overgeslagen.

Ondertussen werd er natuurlijk verder geschaakt. Peter, op bord drie, had zijn hele cavalerie rond de vijandelijke koning geposteerd en een pionnetje zette koers naar de achtste rij. Daar was niets tegen te doen. Toen het pionnetje dame was geworden, werden nog enkele zetten gedaan en toen zag zijn tegenstander het hopeloze van doorschaken in. Een mooie overwinning van Peter.

Gerard had zich tijdens een felle aanvalspartij met echt wel kansen helaas in een afruil vergist en kwam een toren achter. De nederlaag was niet te voorkomen. Adri speelde tegen oud clubgenoot Richard Deken, die zo'n 20 jaar geleden het serieuze schaken op onze club geleerd had. En goed ook, want Adri werd in de tijdsnoodfase (de Achilleshiel van Adri) op een nul getrakteerd.

Was nog bezig René op bord 6. Hij speelde, evenals Ronald, tegen een dame. Bij René was er gelukkig geen sprake van het "twee reebruine ogen die keken de jager aan syndroom" (de ogen waren ook niet zo reebruin als die bij Ronald) en hij liet zich door niets van de wijs brengen. Hij had een enorme aanval, speelde heel secuur en won op fraaie wijze. Daarmee is René met 3 uit 4 voorlopig topscoorder van ons team.

Uiteindelijk verloren we met 3 ½ - 2 ½ een score waarmee Aartswoud goed weg kwam. Dat beseften ze zelf ook, want ze gaven eerlijk toe dat ze veel geluk hadden gehad. Maar ja ... daar schoten wij niet veel mee op.

De uitslag:

Gerard - P. Couwenhoven 0-1
Adri - R. Deken 0-1
Peter - H. v. Bleisem 1-0
Eric - J. Brands 0-1
Ronald - S. Henryati rem
René - S. Glas 1-0

Eric de Jong